Δημήτρης Παπαϊωάννου,40,Χορογράφος

μιλάει για τη δημιουργικότητα, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και την αγάπη

Συνέντευξη στον Πέτρο Μπιρμπίλη

ΤΕΥΧΟΣ 02

Εμπνευση είναι η στιγμή που με τις αισθήσεις σου αναγνωρίζεις τι είναι απολύτως σωστό σε αυτό που καλείσαι να κάνεις. Η στιγμή που από το χάος των επιλογών ξέρεις ότι πρέπει να γίνει «αυτό και μόνον αυτό».

Οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες έκαναν την εμφάνισή τους από νωρίς. Με μαρκαδόρους, πλαστελίνες και παντομίμες... Ομως δεν μου δημιούργησαν προβλήματα με τα άλλα παιδιά. Δεν είχα ποτέ την αίσθηση ότι δεν «ανήκα». Μπορεί μέχρι κάποια ηλικία να ήμουν μοναχικός, αλλά όταν στα εννιά (9) μου χρόνια βγήκα στη γειτονιά (ζούσα σε μια περιοχή όπου υπήρχαν πολλές αλάνες), παίζαμε με τους φίλους μου σαν τρελοί: μπάλα, κρυφτό, μήλα...

Δεν θυμάμαι τη στιγμή που αποφάσισα να γίνω ζωγράφος, χορευτής ή να ιδρύσω την Ομάδα Εδάφους. Η φύση μου πάντοτε από μόνη της με πήγαινε όπου πήγαινα. Εγώ όπου ένιωθα καλά κοντοστεκόμουν.

Η αποδοχή του μεγάλου κοινού, όλων αυτών που έκαναν ουρές για να δουν το «2», μού γεννάει μια σκανταλιάρικη διάθεση να προκαλέσω. Από την άλλη, το ότι μπορώ πλέον να ορίζω τις συνθήκες της παραγωγής μού δημιουργεί μεγαλύτερη ευθύνη. Οφείλω να επιβεβαιώνω καλλιτεχνικά την άνεση που μου έχει προσφερθεί.

Μερικές φορές νιώθω ότι βάζω μπροστά μου ένα καρότο και τρέχω σαν γάιδαρος. Πολλές φορές, και κατά τη διάρκεια των Τελετών των Ολυμπιακών αλλά και πριν, και αργότερα, εξάντλησα τον εαυτό μου, με παίδεψα. Με έφερα πιο κοντά στον «πυρήνα» μου. Ετσι, η ζωή γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Κατά τη διάρκεια των Τελετών δεν είχα συναίσθηση των πραγματικών μεγεθών. Ούτε το χρώμα, ούτε τη γεύση μιας τέτοιας εμπειρίας. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αρέσει στον κόσμο το μεγάλο. Την ώρα που γινόταν άρχισα να το γεύομαι. Φοβερό συναίσθημα!

Το δίλημμα να επιλέξεις ανάμεσα στο καλό ή στο κακό στηρίζεται σε έναν χαοτικό αυτοσχεδιασμό της στιγμής. Δεν είναι καθόλου εύκολο, κι αυτό φαίνεται πολύ στις συνεργασίες. Κάθε μέρα και κάθε στιγμή πρέπει να κρατάς τις ισορροπίες, ώστε να μην είσαι τόσο παθητικός, τόσο επιθετικός, τόσο αδιάφορος, αλλά να είσαι τόσο χρήσιμος όσο απαιτεί η στιγμή. Τελικά, όμως, χρήσιμο για τη στιγμή είναι να μην προ- δίδεις τον εαυτό σου.

Δεν μου αρέσει καθόλου να μην αγαπιέμαι, αλλά αν με έβαζες να διαλέξω, πιο χρήσιμο μου είναι το να αγαπώ. Διότι τότε είναι σαν να καίει ο καυστήρας πιο σωστά, σαν να λειτουργεί το σύστημα καλύτερα. Το να αγαπιέσαι έχει μια άνεση, αλλά αν δεν αγαπάς έπεται ένα τεράστιο υπαρξιακό κενό. Οχι για όλους, βέβαια.

Μεγαλώνοντας αισθάνομαι ότι από εκεί που ήμουν μια επιθετική ευθεία γίνομαι μια στρογγυλή ύπαρξη που έρχεται και αγκαλιάζει το όλο πράγμα. Αυτή η στρογγυλάδα διευρύνει και την ικανότητα της αγάπης. Διότι ενώ η αγάπη είναι χρηστική μέχρι κάποια ηλικία, μετά γίνεται κάτι άλλο. Είναι ένα απλό «εντάξει», μια αποδοχή. Σαν την πέτρα στη θάλασσα που λειαίνεται. Διότι έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Κατηγορούμε ο ένας τον άλλον, βγάζουμε ο ένας πάνω στον άλλον τις νευρώσεις μας, ζητάμε πολλά από τους άλλους, ενώ το φταίξιμο θα μπορούσε να είναι μόνο δικό μας.

Η παράσταση «ΜΗΔΕΙΑ(2)» του Δημήτρη Παπαϊωάννου θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ «Meet in Beijing» στο Πεκίνο. Στην Αθήνα θα κάνει πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου στο Θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, τηλ.: 210 3213.100).

 

Επιστροφή